ZHP "NS"

HARCERSTWO W STEMPLEWIE

Na terenie placówki w Stemplewie działają drużyny „Nieprzetartego Szlaku”, które poprzez swoją działalność wspierają statutowe cele i zadania Ośrodka oraz skutecznie przyczyniają się do procesu rehabilitacji dzieci upośledzonych umysłowo. Tak jak wszędzie harcerska zabawa zaczęła się od jednej drużyny. Było to w 1982 roku. Obecnie przy Specjalnym Ośrodku Szkolno Wychowawczym Im.J. Tuwima pracuje V Szczep Drużyn Harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” składający się z trzech drużyn harcerskich i jednej zuchowej. Instruktorami harcerskimi są wychowawcy internatu i nauczyciele.

Metody i formy pracy harcerskiej opierają się na kilku podstawowych zasadach:

dostosowanie programu pracy do wieku, możliwości i zainteresowań wychowanków;
wychowanie poprzez działalność społeczną przyczyniającą się do wszechstronnego rozwoju osobowości harcerzy;
powiązanie programu działań rehabilitacyjnych ze zdobywaniem sprawności, odznak i stopni harcerskich;
nawiązywanie serdecznego kontaktu z ludźmi, kształtowanie pozytywnych emocji i uczuć,
wykorzystanie specyficznej obrzędowości harcerskiej do wpajania zasad samorządności i samowychowania,
tworzenie płaszczyzny integracji z najbliższym środowiskiem oraz wychowanie społeczeństwa do partnerskiego traktowania osób niepełnosprawnych.

Szczep posiada do swojej dyspozycji harcówkę i magazyn sprzętu sportowo – turystycznego.

Szczep wypracował stałe formy pracy, sposoby realizacji zadań. Są to min :

Akcja „POWITANIE”, Harcerski Start
Sprzątanie Świata
Dzień pieczonego ziemniaka,
Wieczór andrzejkowy,
Mikołajki,
Karnawałowy bal przebierańców,
Turniej tenisa stołowego,
Wiosenne prace społeczne pod hasłem „Walka z królem śmieci”
Hufcowy Festiwal Piosenki Zuchowej i Harcerskiej,
Biwaki, złazy, zimowiska i obozy,
Zdobywanie stopni i sprawności
Zloty drużyn harcerskich „Nieprzetartego Szlaku”

Do szczególnych osiągnięć Szczepu należy zaliczyć organizację Zlotów Drużyn Harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” najpierw na poziomie chorągwianym, później między chorągwianym, a obecnie ogólnopolskim.

Od 1988r odbyły się w Stemplewie następujące Zloty Drużyn Harcerskich Nieprzetartego Szlaku

chorągwiane i międzychorągwiane (1988, 1989, 1991, 1992, 1993, 1994)
wielkopolski (1990)
ogólnopolskie ( 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008,2 009,………………..)

Na imprezach spotyka się młodzież drużyn harcerskich „Nieprzetartego Szlaku” oraz drużyn harcerskich działających w szkołach masowych.

Najważniejsze cele Zlotów to:

Propagowanie harcerskiego spędzania czasu wolnego.
Wyrabianie dzielności i odwagi, pomysłowości i aktywności.
Integracja różnych środowisk, rozwijanie wrażliwości i życzliwości.
Budzenie poczucia odpowiedzialności.
Wyzwalanie potrzeby tworzenia i prezentowania swojej twórczości, wymiana doświadczeń.
Kształtowanie postawy społecznej.
Podnoszenie sprawności fizycznej i psychicznej.
Pobudzanie do świadomej pracy nad sobą.
Zaistnienie w grupie rówieśniczej.
Rozwijanie zainteresowań.
Doskonalenie vademecum harcerskiego.
Kształtowanie uczuć, nawiązywanie kontaktów z ludźmi, zdobywanie wzajemnego zaufania.

Na program Zlotów składają się:

gry sprawnościowe, zwiady terenowe,
ogniska, dyskoteki i konkursy,
festiwale piosenki harcerskiej,
gry, zabawy i pląsy
zajęcia z samarytanki, musztry, pionierki, rozgrywki sportowe, konkursy plastyczne i inne

Zloty miały od samego początku formę prezentacji, zdrowej rywalizacji oraz wspólnej, zgodnej zabawy, a nie konkursu o laury i miejsca. Najważniejszy jest element wychowawczy, zadowolenie, uśmiech i radość dziecka z przeżywanej harcerskiej przygody. Dziewczęta i chłopcy zgłębiają tajniki życia harcerskiego jednocześnie uczą się przezwyciężać własną ułomność, kształcą charakter, uczą się zaradności życiowej. Na Zlot zapraszani są co roku żołnierze z zaprzyjaźnionej Jednostki Wojskowej w Leźnicy Wielkiej (pokazy skoków spadochronowych, musztry paradnej, walki wręcz z karabinem itp.)Odbywają się pokazy strażackie Państwowej Straży Pożarnej w Turku, OSP Uniejów, OSP Stemplew i Świnice Warckie. Młodzież miała okazję lecieć balonem z Aeroklubu Konińskiego. Od kilku lat odwiedza harcerzy magik – Maciej Pol, Maciej Duda którzy wspaniale włączają dzieci do zabawy oraz aktorzy teatrów łódzkich min ARLEKIN ze wspaniałymi przedstawieniami. Wśród ważnych dla nas wydarzeń należy również wymienić udział w Alercie Naczelnika ZHP w dniach 23 – 27.04.1987 r. pod hasłem „Zdrowa przyroda – zdrowy człowiek” W lipcu 1988 r. uczestniczyliśmy w Międzynarodowej Stanicy Nieobozowej Akcji Letniej w Toruniu. Byliśmy tam razem z młodzieżą z Polski, Rosji i Niemiec. W ramach Harcerskiej Akcji Zimowej organizowaliśmy w latach 1990, 1991, 1992 zimowiska o nazwie „Integracja”. Były to kursy dla młodej kadry. Uczestnicy zdobywali pod kierunkiem instruktorów patent zastępowego i przybocznego. Bardzo ważnym miejscem dla naszych dzieci jest Bronów. Znajduje się tam Izba Pamięci poświęcona poetce Marii Konopnickiej.Organizujemy tam dla harcerzy biwaki, złazy i rajdy. Odbywają się tam również coroczne Hufcowe Manewry Techniczno – Obronne w skład których wchodzą wieloboje: rowerowy, sanitarny i sprawnościowy. Bronów jest także metą Hufcowego Rajdu Szlakiem bohatera Marii Konopnickiej. W całoroczną pracę z drużynami instruktorzy starają się wplatać elementy obrzędowości, samarytanki, pionierki, terenoznawstwa, regulaminów mundurowych odznak i stopni, sprawności, a także musztry. Praca w drużynie harcerskiej pomaga w procesie rewalidacji dzieci upośledzonych umysłowo. Można ją powiązać z zadaniami procesu dydaktycznego i z procesem integracji w szerokim środowisku społecznym. Od roku 1992 organizujemy – wspólnie z Komendą Hufca ZHP w Uniejowie Hufcowe Festiwale Piosenki Zuchowej i Harcerskiej w SOSW w Stemplewie . Uczestniczymy także corocznie w Akcji Letniej wysyłając dzieci na obozy. Od kilku lat współpracujemy także z Komendą Chorągwi ZHP im. A. Kamińskiego w Łodzi. Taka szeroka i różnorodna działalność jest możliwa dzięki wsparciu przyjaciół i sponsorów.

W 1990 roku nasz Ośrodek w uznaniu zasług dla rozwoju Konińskiej Chorągwi ZHP otrzymał Złotą Odznakę. Podczas XI Ogólnopolskiego Zlotu DH „NS” w 1998 roku dyrektor Ośrodka mgr Andrzej Zielonka hm otrzymał Złoty Krzyż za Zasługi dla ZHP.

Również w tym samym roku z okazji 40 – lecia ZHP „NS” Andrzej Zielonka otrzymał z rąk przewodniczącej ZHP hm Marii Hrabowskiej i Naczelnika ZHP hm R. Pacławskiego list gratulacyjny. W lutym 1998 roku na wniosek Osrodka w Stemplewie nasz główny sponsor z Firmy „Eltrans” Pan Ryszard Andrysiak otrzymał„Laskę Skautową”- najwyższe odznaczenie harcerskie. Ponadto na wniosek V Szczepu DH „NS” w Stemplewie uhonorowano srebną odznaką chorągwianą „PRZYJACIEL RUCHU HARCERSKIEGO” następujące osoby współpracujące i wspierające naszą placówkę:

Ks. Jerzy Krajewski – proboszcz Parafii Wielenin,
Dariusz Kotarski – dyrektor Firmy „ELWAKO” w Łęczycy,
Hanna Hajduk – właściciel gospodarstwa rolnego w Stemplewie,
Henryk Piszczałkowski – właściciel gospodarstwa rolnego w Kraskach,
Roman Charuba – właściciel Zakładu Elektrycznego w Uniejowie,
Wojciech Pluta – Plutowski – Prezes Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego Sp. z o.o. „Konimpex” w Koninie,
Henryka Supeł – Prezes Firmy „HERS” w Poddębicach,
Stanisław Jaszczak – Prezes Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Świnicach Warckich

W 2000 roku ZŁOTA HONOROWA ODZNAKA PRZYJACIÓŁ HARCERSTWA otrzymuje Firma ELTRANS z Chorzowa wieloletni sponsor zlotów i imprez harcerskich w Stemplewie.

W ostatnim czasie wiele wsparcia nasz ruch harcerski otrzymuje od Stowarzyszenia Mamy Wielkie Serca, które zawiązali pracownicy Ośrodka w Stemplewie. Stowarzyszenie wspiera działania Nieprzetartego szlaku zarówno kadrowo jak i organizacyjnie a przede wszystkim finansowo. Od momentu jego powstania to jest 2001 roku nasi harcerze, harcerki i zuchy wyjeżdżają na różne formy obozowe , wycieczki oraz korzystają przy realizacji różnych projektów czy to ekologicznych, sportowych, turystycznych , kulturalnych itd. Życie stało się łatwiejsze bo znalazły się środki na materiały, nagrody, wyjazdy i zakup mundurów. Liczymy że Stowarzyszenie będzie nadal dbało o naszych harcerzy. Nawiązaliśmy kontakt ze Schroniskiem Górskim Głodówka ZHP i corocznie wyjeżdżamy na obozy i zimowiska.

ZHP "NIEPRZETARTY SZLAK"

„Nieprzetarty Szlak" - to kryptonim określający ruch drużyn harcerskich skupiających dzieci i młodzież specjalnej troski. Powstał w 1958 roku w czasie pierwszego kursu dla nauczycieli i wychowawców zakładów leczniczych dla dzieci, zorganizowanego w Rabce przez GK ZHP, ówczesne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, oraz Ministerstwo Oświaty. Od samego początku inspiratorem ruchu, sercem i mózgiem kursów rabczańskich, podstawowej instytucji szkolącej instruktorów, była hm Maria Łyczko. Najpierw jako Szef Sztabu a potem przez wiele, wiele lat kierownik Wydziału "Nieprzetartego Szlaku" GK ZHP. I kurs rabczański był początkiem eksperymentu, który przekształcił się w systematyczną i planowaną pracę drużyn harcerskich w placówkach leczniczych, zakładach dla dzieci niewidomych i niedowidzących, zakładach dla dzieci głuchych i niedosłyszących, zakładach i szkołach specjalnych dla dzieci upośledzonych umysłowo, szpitalach dla psychicznie i nerwowo chorych, sanatoriach, prewentoriach, klinikach, sanatoriach ortopedyczno - rehabilitacyjnych, zakładach dla dzieci kalekich, zakładach wychowawczych i poprawczych oraz kuratorskich ośrodkach pracy z młodzieżą.

Główne zadanie Ruchu, to wypracowanie specyfiki pracy harcerskiej dla poszczególnych upośledzeń, adaptowanie ogólnozwiązkowego programu dla potrzeb drużyn pracujących w wyżej wymienionych placówkach, oraz kształcenie kadry instruktorskiej. Swoją działalność Wydział opierał na ogólnopolskich kręgach pracy, skupiających drużynowych z zakładów jednego typu. Na spotkaniach kręgów dokonywano oceny dotychczasowego działania, wymieniano doświadczenia, opracowywano wytyczne do dalszej pracy. Znakiem rozpoznawczym instruktorów NS jest wschodzące słoneczko na białym tle i napis ZHP "Nieprzetarty szlak".
Harcerze NS są pełnoprawnymi członkami Związku, noszą te same odznaki i mundury, zdobywają te same stopnie i sprawności, realizują ten sam program i zadania co harcerze działający w innych drużynach. Niweluje to u naszych dzieci i młodzieży poczucie inności i mniejszej wartości. ZHP zawsze w całej swojej historii integrował wszystkie dzieci.

Założenia i zadania wychowawcze w pracy harcerskiej są wielostronne. Drużyna harcerska jako grupa społeczna, celowo utworzona dla realizacji wspomnianych celów wychowawczych, może być doskonałym terenem oddziaływań rewalidacyjnych, których nadrzędnym celem będzie przywrócenie jednostki społeczeństwu i ułatwienie znalezienia w nim właściwego dla siebie miejsca. Ze względu na swoją specyfikę drużyna harcerska w placówkach specjalnych stanowi środowisko wychowawcze, które może wpływać na kształtowanie jednostki społecznie aktywnej, a więc takiej, która w swych działaniach pragnie i umie działać dla dobra ludzi i całego społeczeństwa. Harcerstwo daje wychowankom możliwość należenia na równi z innymi rówieśnikami do własnej organizacji, noszenia tych samych odznak, munduru, zdobywania takich samych stopni i sprawności, co w efekcie niweluje poczucie niższości, inności i mniejszej wartości.Przy odpowiednim nakładzie pracy drużyna harcerska może przyczynić się w znacznym stopniu do rozwijania i realizacji potrzeb ważnych w pracy wychowawczej i ważnych dla każdego dziecka.

Najważniejsze potrzeby to:

przynależności grupowej; wpływa dodatnio na proces wychowawczy wtedy, gdy pod jej wpływem dziecko staje się członkiem grupy oddziałującej korzystnie na jego zachowanie się, pobudza do nawiązywania kontaktów społecznych z określoną grupą, co manifestuje się zarówno w uczestnictwie w działalności tej grupy, jak również w upodabnianiu się do niej pod względem ubioru; wyglądu zewnętrznego, sposobu myślenia, systemu wartości, postaw i aspiracji.
Z kolei przynależność do grupy rówieśniczej wymaga wykonywania zadań wynikających ze społecznej roli członka grupy, podporządkowania się obowiązującym w niej normom i zasadom postępowania. Sprzyja to rozwojowi zdyscyplinowania i umiejętności współdziałania z innymi.
afiliacji (czyli związków uczuciowych); wspólne podejmowanie zadań i ich realizacja sprzyja rozwijaniu życzliwości, pomocy innym, nawiązywaniu stosunków koleżeństwa i przyjaźni, a także solidarności grupowej,
bezpieczeństwa, szczególnie ważna dla dzieci i młodzieży upośledzonej, oraz fakt równości w grupie wobec Prawa Harcerskiego,
znaczenia, prestiżu, zaspokajanych poprzez zdobywanie kolejnych stopni i sprawności harcerskich, odznak, plakietek, noszenie munduru, lilijki, krzyża harcerskiego - co równa się osiągnięciu przez harcerza określonego statutu społecznego, bo przecież osoby wstępujące do ZHP muszą wykazać się określonymi umiejętnościami i wiedzą - jakże ważne w drużynie NS,
identyfikacji z bohaterem drużyny, szczepu, ludźmi, z którymi drużyna współpracuje i utrzymuje ścisły związek,
szacunku i indywidualizacji, a więc akceptacja wychowanka takim jakim jest, udzielanie mu pomocy i porad, wskazywanie zasad postępowania i zachowania w stosunku do innych kolegów i przełożonych w myśl Prawa Harcerskiego "Harcerz jest wiernym przyjacielem i niezawodnym kolegą", a także przyczynianie się do jego indywidualnego rozwoju poprzez system stopni i sprawności harcerskich oraz udział w działaniach samorządowych,
samodzielności, aktywności, rozwoju zainteresowań, poprzez udział w realizacji różnego rodzaju zadań, przedsięwzięć i pracy kół zainteresowań.
Brak zaspokojenia którejkolwiek z wymienionych potrzeb powoduje u dziecka społecznie niedostosowanego, które ma na ogół trudności w nawiązywaniu prawidłowych kontaktów społecznych zarówno z rówieśnikami, jak też z dorosłymi, wystąpienie poczucia izolacji i osamotnienia, powoduje zahamowanie aktywności społecznej, przejaw wrogich postaw oraz deprecjonowanie wartości aprobowanych przez grupę, która nie chciała uznać danej jednostki za swego członka.

Reasumując można stwierdzić, że w harcerstwie proces kierowanej rewalidacji wychowawczo – opiekuńczej sprowadza się do:
- oddziaływania od wewnątrz grupy,
- uruchamiania mechanizmów wpływu grupy na jednostkę i wywoływania określonych zjawisk grupowych i wzajemności oddziaływań,
- uruchamiania mechanizmu pełnienia ról społecznych i świadomego udziału w dokonywanej pracy,
- kanalizacji potrzeb oraz kształtowania nowych,
- wrastanie w "subkulturę" harcerstwa: tradycje, zwyczaje, symbole organizacyjne, przechodzenie przez wszystkie szczeble "kariery" harcerskiej itp.

Atrakcyjny program harcerskiego działania ukierunkowany na zaspokajanie potrzeb i zainteresowań dzieci i młodzieży na działanie społeczne dla środowiska, pobudza ambicje i chęć społecznego działania, a co za tym idzie, utrzymywania kontaktów i więzi ze społeczeństwem.
Przynależność do harcerstwa, organizacji cieszącej się w społeczeństwie dużą sympatią, sprzyja realizacja potrzeb i dążeń dzieci i młodzieży; zrzeszania się, przynależności do grupy rówieśniczej, pełnienia funkcji społecznych, manifestowania swojej obecności wśród kolegów, sukcesu i znaczenia, przestrzegania reguł życia w grupie, zaprezentowania się od strony pozytywnej. Powoduje to zwiększenie wysiłku woli w poprawnym zachowaniu się i w trwałej zmianie swego postępowania w stosunku do rówieśników, przełożonych i społeczeństwa, stwarza klimat, w którym przynależność do grupy stanowi podstawę dobrego samopoczucia i okazję do przyjęcia jej norm jako własnych.
Dobrze zorganizowana praca drużyny harcerskiej ma również duże znaczenie terapeutyczne. Wpływa bowiem korzystnie na rozładowanie napięcia emocjonalnego, lęku, sprzyja też rozwijaniu mechanizmów samokontroli.

W harcerstwie następuje daleko idąca identyfikacja jednostkowych zamierzeń z celami grupy: zastępu, drużyny, organizacji i oczekiwaniami społecznymi.
Harcerstwo przełożyło więc na język praktyki znaną prawdę, że potrzeby emocjonalno-społeczne stanowią silne uwarunkowania ludzkiej działalności.

PLAN ZAMIERZEŃ SZCZEPU DRUŻYN „NIEPRZETARTEGO SZLAKU” ZHP przy SOSW w STEMPLEWIE >>>zobacz

ROZKAZY KOMENDANTA SZCZEPU >>>zobacz

Obietnica Zucha oraz Przyrzeczenie Harcerskie >>>zobacz

Troszkę z historii i kilka fajnych artykułów

Lilijka - to symbol wielu męskich organizacji skautowych >>>przeczytaj o tym więcej

Kiedy powstały w 1911r. we Lwowie pierwsze drużyny polskich skautów >>>przeczytaj o tym więcej

GAWĘDA OBOZOWA >>>przeczytaj o tym więcej

DOBRA ZBIÓRKA ... >>>przeczytaj o tym więcej

FORMY PRACY >>>przeczytaj o tym więcej

Zdobnictwo Obozowe